Андранік Антанян

Успамінае Алесь Петрашкевіч
“< ...> такая ўсьмешка на твары, прыветная, можа, нават жартаўлівая… І кажа: “Ай, хлопчыкі, як гэта хораша, прыемна, што вы зайшлі з такой прапановай! Але ведаеце: у мяне ад гэтых засяданьняў ужо… тое месца баліць”. І ён назваў месца…
Гэта, падаецца, хораша характарызуе Коласа як чалавека дасьціпнага, які да самай старасьці не губляў пачуцьця [...]

Вяртаючыся да дзядзькі ў Вільні.

” Зірні, зірні: гара якая!
На ёй і будка цагляная…
Ото б адтуль зірнуць на горад! -
[...]

Ніколі б не падумаў, што С.Парамыгіна чытала Я.Коласа. Пра што арыткул, як водзіцца, не зразумеў. Тым ня менш.

Нарэшце выйшаў сьвет новы нумер часопіса “Спадчына”, дзе ёсьць і мая пісулька
Без карцінак, думаю, чытаць гэта ўсё нуднавасьценька, але ты ня менш.

Якуб Колас і кукуруза