Андранік Антанян

Вера Бурлак і Жыбуль рыхтуюцца да 125-годзьдзя Янкі Маўра і правільна робяць. Тут я па справе палез глядзець яго біяграфію. Вельмі шмат забаўнага. Пра яго прынята казаць, маўляў: “Янка Маўр апісваў Новую Гвінэю, другія выспы Акіяніі і пры гэтым ніколі не выяжджаў за межы Беларусі.”. На самой справе ўсё куды сьмяшней.

Здымкі з паездкі ў Лаварышкі. Жнівень 2003 году.
У Лаварышскай парафіі сапраўды непаганы збор слуцкіх паясоў
На здымках Людка Вітушкава, Вітушка, Аляксандар Астравух разглядаюць плён працы армянскіх майстроў. Як звалі ксяндза, які нам ласкава паказаў тыя паясы - ня памятаю. Імя-прозьвішча былі запісаныя ў Вітушкі, але дзе тыя запісы — зараз цяжка сказаць.

У чарговы раз трапіўшы пад лошадзь (праз стрл+ф нічога ня знойдзеце, як ні дзіўна), стаў час ад часу купляць тутэйшы лім.
Ня ведаю, што зь людзьмі здарылася, але паўднёвых суседзяў успамінаюць у кожным нумары, то апублікуюць пацешнае апавяданьне пра лесьніка-заафіла з Белавежскай пушчы, то ўступяцца за гонар беларускіх гісторыкаў. То проста якога Хадановіча апублікуюць. […]

Успамінае Алесь Петрашкевіч
“< ...> такая ўсьмешка на твары, прыветная, можа, нават жартаўлівая… І кажа: “Ай, хлопчыкі, як гэта хораша, прыемна, што вы зайшлі з такой прапановай! Але ведаеце: у мяне ад гэтых засяданьняў ужо… тое месца баліць”. І ён назваў месца…
Гэта, падаецца, хораша характарызуе Коласа як чалавека дасьціпнага, які да самай старасьці не губляў пачуцьця […]

У Менску набыў кніжку Т.Голуб. “У творчай майстэрні класіка” называецца. Выйшла ў выдавецтве “Беларуская навука” яшчэ ў 2002 годзе.
Кніжка пра тэксталягічныя аспекты вывучэньня спадчыны Макісма Гарэцкага.
Разгарнуў ужо ў Вільні наўдачу – а там Тэрэза Станіслаўна Голуб са мной палеміку вядзе, пярунамі кідаецца. Ледзь ўзгадаваў у чом дзела. Гадоў 10 таму і я займаўся Гарэцкім. […]

Byłem dziś znowu zaproszony na obiad do Franka Olechnowicza. Wielką atrakcją tych obiadów jest wódka.

Ня гледзячы на тое, што публікацыі ўжо амаль дзесяць год, і што фрагмэнты з Ромэравага дзёньніка былі апублікаваныя ў часопісе Białoruskie Zeszyty Historyczne, у мяне такое ўражаньне, што ў Беларусі пра іх мала чулі.

Аляксандар Фядута ў сваёй рэцэнзіі на першыя 2 тамы (поўнага?) збору твораў Максіма Танка здолеў большую частку тэксту прысьвяціць праблемам выданьня творчай спадчыны А.С.Пушкіна, ну і знайшоў чым упікнуць І.Ціцянкова. І гэта нармальна калі рэцэнзэнты пішуць пра тое, што ведаюць.