Андранік Антанян

Апрача гэтага кадру на стужцы больш нічога з той прагулкі і не засталося. Найменш хочацца здымаць у лоб цікавага суразмоўцу.
Пані Вера размаўляла вельмі ціха. Мова вельмі багатая, вобразная. Яна не рабіла паправак на тое, што з ангельскай мовай я сутыкаюся хіба падчас прагляду эўраспорту. Напэўна, так яно і правільна. А можа і не умела іначай [...]

У суседнім доме жыве мілая бабулька. Зь ліку латэнтных “зялёных”. Кожную раніцу галубоў падкормлівае. Ня ўпэўнены, што такім гэстам яна ратуе прыроду і адсоўвае глябальнае пацяпленьне, але не мая справа. Колькі тых радасьцяў у старога чалавека?
За бабулькай пастаянна ходзіць коцік. Звычайны дагледжаны коцік чорна-белы, з ружовым ашыйнікам. Бабулька сыпле крупу і хлеб птушкам. Коцік [...]

Пару гадоў таму я ўдзельнічаў у разборы бібліятэкі сьвю п. Аляксея Анішчыка. Аляксей Сьцяпанавіч любіў кнігу і любіў зьбіраць кнігі. Калекцыя за доўгія гады сабралася аграмадная, і задача наша была разабраць кнігазбор. Сьмешная канструтрукцыя, але ладна. Трэба было з размаітай і вельмі дзікай калекцыі выбраць каштоўныя асобнікі і падумаць што рабіць з рэштай.
Трапляліся там кнігі [...]

Невядома з чаго купіў сьвежы нумар Kultūros barai. Сярод іншага там тэкст лекцыі Томаса Венцлавы “Вільня, як аб’ект настальгіі”. Жадаючыя, могуць прачытаць яго па-польску. І пра беларусаў там троху ёсьць. У дозе гамэапатычнай. Што вы маеце супраць гамэапатыі? Адзіны беларускі тэкст, які там ўзгадваецца-разглядаецца… увага… “Разьвітаньне зь Вільняй” Міці Бартосіка.

Сьніпішская аўтэнтыка для настальгуючых сяброў.

Тэхнічныя падрабязнасьці. Расчудзесны індустар-22 апрача нізкай дэталізацыі і чумавых колераў мае яшчэ адную недакументаваную фічу. Як толькі ў кадар трапляе неба ці якая блікуючая паверхня — адразу па цэнтру падае кантраст і карцінка па вяласьці набліжаецца да манокля. Прычым пляма той вяласьці кожны раз — розная ў памерах, што і [...]

Зарад добрага настрою прэзідэнт ужо атрымаў, калі каля палацу яго сустрэла група віленукоў з беларускімі сьцяжкамі, якая скандавала: “Мы вас любім”.
“Я ведаю, што вы мяне любіце”, — парадаваўся прыхільнікам кіраўнік Беларусі.

Мучаю вось сканэр. Пад рукі трапілася стужка адзьнятая ці не другога студзеня гг..

І не дайшлі б рукі да гэтай стужкі, каб не адна акалічнасьць. У мінулую пятніцу было ў Галеры на Зарэччы адкрыцьцё нашай з Чапайцісам выставы. Каго не запрасіў — даруйце, на самой справе за гадзіну да адкрыцьця ўсё мерапрыемства было пад [...]