Андранік Антанян

У суседнім доме жыве мілая бабулька. Зь ліку латэнтных “зялёных”. Кожную раніцу галубоў падкормлівае. Ня ўпэўнены, што такім гэстам яна ратуе прыроду і адсоўвае глябальнае пацяпленьне, але не мая справа. Колькі тых радасьцяў у старога чалавека?

За бабулькай пастаянна ходзіць коцік. Звычайны дагледжаны коцік чорна-белы, з ружовым ашыйнікам. Бабулька сыпле крупу і хлеб птушкам. Коцік птушак ганяе (усё ж драпежная істота), але робіць гэта падкрэсьлена бяззлобна і ляніва. Не дзеля ежы, а дзеля спорту. Галубы пасьпяваюць ўзлятаць на дрэва. Карацей ідылія. Працэдура цягнецца хвілін 20.

Бабулька сканчае падкормку нашых крылатых сяброў і задаволеная сабою ідзе да свайго пад’езду. Кот застаецца пільнаваць птушак. Бо, як ужо адзначалася, інстынкты захаваліся, а можа проста не нагуляўся. Усё ж коцік, а не хамячок які. Бабулька паварочваецца і пяшчотна кліча свайго гадаванца: “Гітлер, хадзі сюды…. Гі-і-і-і-тлер, хадзі сюды… Hitleri… ateik čia”.

Каб вы чулі, зь якой пяшчотай яна вымаўляе гэтае імя.

This entry was posted on Tuesday, January 5th, 2010 at 3:00 pm and is filed under вільня, нататкі. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.