Андранік Антанян

Катлярчук чудзесны. Цытую

Застаюся пры сваім, што ў 1920–1930 гг. ”супраца менскіх і ковенскіх калегаў была немагчымай, бо Літва ўважалася за ворага СССР”.

Угу. А міністар замежных спраў ЛР пад руляй аўтамата хадзіў на ўрачыстасьці з нагоды 7-га лістапада.

Чамусьці філёлягам ніхто не замінаў супрацоўнічаць з ворагам (гл. удзел Міколаса Біржышкі ў канфэрэнцыі 1926 году, справаздачы аб працы “Таварыства па вывучэньню культуры народаў СССР” ну і т.п.), а вось гісторыкам заміналі. Несправядлівасьць такая вось. Крыўдна. Да сьлёз.

Вось што я вам скажу. Хутка ў часопісе Архэ хэдлайнерамі будуць пастухі і даяркі. І гэта правільна. Цяпер такія часы, што вельмі часта цяжка адрозьніць гопніка ад інжынера, а гісторыка ад пастуха.

This entry was posted on Sunday, January 3rd, 2010 at 2:48 pm and is filed under Коўна, чытанка. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.