Андранік Антанян

Учора зайшоў у адзін патасны букініст. Звычайна такія ўстановы абмінаю, але гэтым разам надвор’е вымагала зайсьці ў якую кавярю ці кнігарню. Глябальнае пацяпленьне, ідрыць яго за нагу.

У кнігарні пагартаў томік Антанаса Страздаса. Прасілі за яго дорага — нешта па літу за верш. Нават і ня думаў купляць.

Прасіць канешне можна. Сувярэнная воля. Але зацікавілі мяне ня вершы Страздаса, а слоўнічак у канцы кніжкі, у якім сучаснаму літоўскаму чытачу тлумачаць не зразумелыя лексемы. У асноўным там беларусізмы і палянізмы. І слоўнічак той не на адну сотню лексічных адзінак. І гэта на малюпасенькую спадчыну Дразоўскага.

Усё ж забаўны фенамэн вымаўлёўваецца. Балтызмы ў беларускай мове — гэта такая абсмоктаная тэма. Кожны я-балт іх ведае, і трымае пад падушкай кніжку Лаўчуце “Словарь балтизмов в славянских языках”.

А вось беларусізмы ў шчыралітоўскай мове — табу найвялікшае. Нават тыя мае сябры, якія плююць на ўсе інстытуты мовазнаўства і сьвядома кажуць “brudas”, “arielka”, “svietas” і “chlapčiukas” звычайна не ўсьведмляюць якую цёмную старонку гісторыі літоўскай мовы яны дэманструюць.

This entry was posted on Friday, December 18th, 2009 at 10:28 am and is filed under гісторыя, літра. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.