мапы ў лапы (пра каліграфію)
Дзякуючы Томэку, сёньня зноўку трапіла на вочы адна мапа 1922 году. Мапа зроблена ананімным штабным пісарам. Мапа як мапа. Рэкі, гарады, межы. Контуры тушам, расфарбавана акварэлькай. Зьвярнуў увагу на надпіс. Дарэчы, так сабе надпіс. Зусім не вяршыня каліграфічнага мастацтва. Бачна, што не Павал Семчанка літаркі выводзіў.
Але колькі маіх чытачоў
а) ведае якім чынам можна выканаць такі надпіс.
б) зможа зрабіць хоць нешта падобнае.
А калі адкінуць гадаванцаў мастацкіх школ і дзяцей акварэлістаў — колькі застанецца?
А навошта табе адказы?
цікава.
Мені ось спало на думку, що колись давно цілу низку предметів викладали усім, в той час як зараз це справа професіоналів.
Скажімо, років сто тому освічена людина обов’язково брала уроки гри на роялі. На якомусь рівні на роялі грали всі [освічені люди]. Тобто це входило до програми базової освіти.
А зараз цим займаються виключно ті, хто спеціально отримав музичну освіту.
Так само і з чистописанням. Красиво писати вчили абсолютно всіх у школі/гімназії. Це був обов’язковий предмет. Тому й не дивно, що звичайний штабний писар міг так писати.
А зараз так напише хіба що художник.
я ўсё гэта ведаю і разумею. Але сэнс каліграфіі/чыстапісаньня ня толькі ў выпрацоўцы больш-менш чытэльнага почырка (ня будзем спрачацца ці мае гэта вялкае значэньне ў сучасным жыцьці), але і ў разьвіцьці дробнай маторыкі, якая непасрэдна зьвязаная многімі важнымі рэчамі.
дык гэта вострае пяро (а за спасылкай пра шырокае гутарка). наспраўдзе выводзіць такія крывулькі кожны можа наўчыцца дастатна хутка. сто гадоў таму існаваў шэраг пасобнікаў по яшчэ элеґантнейшаму ад паказанага спэнсерыянскаму пісьму. паґуґліце «learn spencerian script» і знойдзеце.
ну і запрашаем на каліграфічнае свята, ясна рэч:
Свято Кирилиці
Рутенія
*
даруйце маю беларускую
Ну пра гострае ведаю. Іншай спасылкі зь Семчанкам “пры справе” — не знайшоў. То хай будзе з шырокім.
Семчанка ўсплыў тут як, здаецца, ці не адзіны вядомы беларускі каліграф. Хаця, на самой справе ў Беларусі пра яго мала хто чуў.
оцей сайт знає ще кількох білоруських каліграфів:
http://www.calligraphy-museum.com/ru/?idx=756
а ось трохи фоток з Семченкової виставки:
http://omtype.com/NewsView.aspx?ID=76
звичайне гострокінечне перо. такі за часів мого дитинства продавали по копійці за пару. а писати так у школі вчили ще на прикінці 60-х точно: “нажим–волосяная”. є прописи, але, на жаль, не під рукою. зробити можна—трохи практики.
Як у курсах, што ты ведаеш як гэта робіцца.
Зараз тыя пёры на эўра тры штукі прадаюць. Ці можаш зрабіць ксэры/сканы тых пропісяў?
вони в Бердянську, здається. як тільки буде можливість, одразу зроблю. пошукаю тут—а може в якійсь течці таки лежать.
пробував написати коментаря білоруською, але його з’їв антиспам. це гостре перо (за посиланням про широке, хоч Семченко якраз майстер гострого). на картинці відголосок круглих канцелярійських почерків, радив би вивчати не його, а трохи актуальніший і розкішніший спесерівський стиль. ґуґлення на «spencerian script» дасть купу посібників, яких рясно видавалось сто років тому в Америці.