Настальгіі
Невядома з чаго купіў сьвежы нумар Kultūros barai. Сярод іншага там тэкст лекцыі Томаса Венцлавы “Вільня, як аб’ект настальгіі”. Жадаючыя, могуць прачытаць яго па-польску. І пра беларусаў там троху ёсьць. У дозе гамэапатычнай. Што вы маеце супраць гамэапатыі? Адзіны беларускі тэкст, які там ўзгадваецца-разглядаецца… увага… “Разьвітаньне зь Вільняй” Міці Бартосіка.
Вось і Бартос увайшоў у вялікую літаратуру. Венцлава як мэнтар Дзімы
Тэкст мне было цікава пачытаць. Нядрэнна.