Андранік Антанян

Сьніпішская аўтэнтыка для настальгуючых сяброў.

Тэхнічныя падрабязнасьці. Расчудзесны індустар-22 апрача нізкай дэталізацыі і чумавых колераў мае яшчэ адную недакументаваную фічу. Як толькі ў кадар трапляе неба ці якая блікуючая паверхня — адразу па цэнтру падае кантраст і карцінка па вяласьці набліжаецца да манокля. Прычым пляма той вяласьці кожны раз — розная ў памерах, што і ратуе гэтае шкло ад продажу юным фотаананістым. Разумею, што мне страшна пашансавала, але хацелася б да гэтага чуда нямецка-савецкай аптычнай інжынерыі, які больш прадказальны складны аб’ектыў. Толькі нешта не відаць іх на даляглядзе.

This entry was posted on Sunday, October 11th, 2009 at 10:40 am and is filed under Кальварыя, вільня, фатаграфія. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.