Андранік Антанян

Хто на тым Купальлі ў 1988 (ці 1989?) здымаў — невядома. Але нехта з прафесійных фатографаў. У складаных ўмовах асьвятленьня даволі ўдала ўскладаўся ў капрызны, і як на сёньняшнія стандарты, нізкаадчувальны гэдээраўскі слайд. Можа Грыц, а можа сьветлай памяці Брушко. Хто там яшчэ тую Талаку здымаў? Ніякіх пазнакаў на кардоннай рамцы не знайшоў. Апытаньні [...]

А Мудроў аказваецца маянэзафоб са стажам.
Аднойчы, у чарзе ля пункту прыёму, я стаў сьведкам размовы, якая кардынальна зьмяніла мае кулінарныя густы. Адна зь цётак прынесла здаваць слоікі з-пад маянэзу, і яе знаёмая, скасіўшы на іх вока, паведаміла:
– А я маянэзу ніколі не бяру. – Чаму? – запыталася ўладальніца слоікаў. – У іх мачу здаюць. А [...]

Невядома з чаго купіў сьвежы нумар Kultūros barai. Сярод іншага там тэкст лекцыі Томаса Венцлавы “Вільня, як аб’ект настальгіі”. Жадаючыя, могуць прачытаць яго па-польску. І пра беларусаў там троху ёсьць. У дозе гамэапатычнай. Што вы маеце супраць гамэапатыі? Адзіны беларускі тэкст, які там ўзгадваецца-разглядаецца… увага… “Разьвітаньне зь Вільняй” Міці Бартосіка.

Пасьля таго, як аднаго разу Англія з Ліхтэнштайнам згулялі 2:2 у футбола, не раблю ставак на таталітары і стараюся не зьвяртаць увагі на прагнозы.

Толькі сёньня сфармуляваў чаму мяне так абурала зьнявага, зь якой шчыра-патрыятычныя літоўцы любяць выказвацца пра беднага Міколу Ермаловіча.
Ну тое, што аматар, фантазёр непрафэсійны — ведаю. Ну аматар і аматар. Чалавек цяжкага лёсу, шмат працаваў, стараўся нешта сказаць, давесьці. Можа неяк бяз лішняга сарказма абыходзіцца ў такіх выпадках. Ці наогул, не зьвяртаць увагі. А не, [...]

Сьніпішская аўтэнтыка для настальгуючых сяброў.

Тэхнічныя падрабязнасьці. Расчудзесны індустар-22 апрача нізкай дэталізацыі і чумавых колераў мае яшчэ адную недакументаваную фічу. Як толькі ў кадар трапляе неба ці якая блікуючая паверхня — адразу па цэнтру падае кантраст і карцінка па вяласьці набліжаецца да манокля. Прычым пляма той вяласьці кожны раз — розная ў памерах, што і [...]

Рэцэнзія на чытанку Вячоркі і Садоўскага.