фатаграфічаскае
Як начытаесься Сакрата Яновіча ці Міры Лукшы — то ўся Беласточчына ўяўляецца цёмнай Рыгалаўкай і культурнай пустэльняй, дзе заместа аазыса — Лёнік Тарасэвіч.
Але сярод бедуінаў сустракаюцца нічога такія фатографы. Падазраю, што Адам Паньчук калі і не чытаў Стральцова, то прынамсі чуў у вольным пераказе (дзіцям і цяжарным самы час адыйсьці ад экранаў).
Pra litaraturu mahu pahadzicca. Pra fatohrafaŭ nie mahu. Taksama čarnucha niejkaja.
адным падавай чарнуху, другім — краснуху. Тут не ўсім не дагадзіць, сам разумееш. Чалавек ведае, што хоча зьняць і робіць гэта добра. Падазраю, што ён не адзін такі самародак, які па пушчах з апарацікам бегае.
На яго фоне беларускія аматары пастановачнага рэпартажу (Лянкевіч той жа) выглядаюць даволі вяла.
А што да літаратуры — то можа край гэты нелітаратурны? Так бывае. Навошта словы — калі прыгажосьць навокал?
Uspomniŭ, znajomaja niadaŭna pakazvała film pra fatohrafa-amatara z tych miaścinaŭ. Uraziŭ. Tabie b spadabaŭsia.
Веру. Не адзін Гаўрыла ў Полацку.