зь якой вы службы?
Пару тыдняў таму езьдзілі Томэкам у Коўна паглядзець-паздымаць спадчыну Дуж-Душэўскага. Менавіта ў той дзень на небе прачнуліся гэроі літоўскага фальклёру — Браты-Сцулі і здымка спынілася на паўдарозе.
Мясцовыя жыхары па-рознаму рэагавалі на нашы практыкаваньні ў архітэктурнай здымцы. Але як правіла спакойна. Праўда на Зялёнай Гары трапілі на даволі актўнага дзеда, якія спачатку пачаў нас фільмаваць з вокнаў сваёй кватэры, а потым асьмялеў і вылез з пад’езду, але камеру не выключаў. Дзед аказаўся невысокай думкі пра праэкт Дуж-Душэўскага. Сказаў, што архітэктар — дурак, бо дом стаіць на крыніцы і ў яго кватэры — цьвіль.
На гэтым наш дыялёг скончыўся, бо на дзедавы пытаньні ня мелі адказаў. “Зь якой вы службачкі?”, “Чаму вы фатаграфуеце? У вас жа павінна быць поўна маіх здымкаў?”.
Што яму скажаш? Можа цьвіль на яго так падзейнічала?
Нарэшце падключыў сканер. Ён жужжыць і хрусьціць, праўда даволі спецыфічна чытае каляровыя негатывы. Але даранага каня і да стаматоляга звадзіць можна.
А ўвогуле, Дуж-Душэўскі на асобны альбом цягне?
цягне. захавалася шмат і ў добрым стане. без ойрарамонтаў.
Я па савету кніжкі Луцкевіча пахадзіў па Антокалі, але домікаў Душэўскага ні знайшоў. Тока Сергіевіча з еўрарэмонтам, львамі і “прадаецца нідорага”.
На Антокалі — Дубейкаўскі. У Душэўскага, здаецца, у Вільні адзін завод, і дыплёмны праэкт на тэму маўзалея (?) Йонаса Басанавічуса.
Navat nie u Vilni, a u Novaj-Vilejcy, chacia ciapier adno i toje samaje. A prajekt muzieja Basanaviciusa mozna jakraz pasiulic na ciaperasniu pierabudovu Lukisskaj ploscy
здаецца, і тады гэта было “тое самае”. Усё ж 5 хв. на цягніку - не такая і адлегласьць.
Moza pad savietami uzo tak, da vajny napeuna nie. Prynamsi nikoli nie sutyknuusia kab ludzi, jakija vyjechali z Novaj Vilejki paslia vajny, havaryli szto jany z Vilni.
Ты выпіваў з Тадзікам Канвіцкім? Ды і зь ім незразумела неяк. Ён то ў Чыгуначнай калёніі нарадзіўся, то ў Вілейцы.
Ведаеш у чым засада? Інфарматараў амаль не засталося. Тое, што жыхары Вілейкі і па сёньняшні дзень не часта прызнаюцца, у тым, што пражываюць у сталіцы — чыстая праўда.
У мяне ёсьць зборнік мэмуараў віленскіх падпольшчыкаў - пры нагодзе зірну што там пра Вілейку пішуць.
Вот сам сюжэт цікавы - беларусы-архітэктары. Не паэты, не празаекі. Проста буржуазія нейкая.
дык там не буржуазія — а рэальная эліта, якая фармавала краіну. Толькі нікому гэта нецікава. Папрасіў тут па знаёмых беларускіх арганізацыях хоць бы карасін да Коўна аплаціць. Сказалі , што падумаем, а падумаўшы сказалі, што літаў няма.
І такое вось дурацкае назіраньне, што тых грошай для мяне ніколі не было. Робіш выставу — табе “дзякуй”, але запросяць якога Шлакевіча за сто баксаў на гітары паіграць. Ну і банкет зь пяцью пераменамі страў, канешне. Неабходная рэч. А усе гэтыя празаікі-архіцектары — яны збоку-прыпёку.
Я ў такіх выпадках думаю: можа, гэта гэта рэакцыя на мяне такая, а не на архіцектара :). Дабрэй нада можабыць?
можа і дабрэй, але калі ёсьць выбар: аплаціць кошты па падрыхтоўцы 2-3 манаграфіяў ці культурна і ўрачыста адзначыць 25 сакавіка (зь беленькай, бардамі і пьесай “Князь і Лапаць”), то натуральна, што народ абірае ўрачыстыя акадэміі. Мы ж выйдзем шчыльнымі радамі. Праўда?
Праўда. Таму што сразу відна, куды грошы пайшлі.
Nie adzin Tadzik z Vilejki:) Infarmatarau mala, dyk czasmusi ich dziaci i unuki kazuc pra Novuju Vilejku, nie pra Vilniu.
То хай будзе асобнай тэр. адзінкай тая Вілейка. Мне не шкада.
Zdajecca krychu poznovata, ja sam dumau szto Vilejku da Vilni pryluczyli uzo paslia savietau, a tut uzo u 1957.
Ведаеш, ты маеш рацыю. Зь цябе паўлітра. Набыў сёньня на барахолцы кніжку кулінарную. Тоўстую і ў добрым пераплёце. Кніжка 1959 году. Фарзац гаспадыня выкарыстоўвала ў якасьці нататніка. Дык там дзьве адрэсы зь Вя(-і)лейкі. Дык фігуре “Ново Вільня”, а ў адным месцы “Вільнюс” перапраўлены на “Ново Вільня”. Так што будзем лічыць, што Душэўскі ў Вільні не будаваў.
Вот я дылетант, но скажу. Хай іх добры возьме з юбілеямі. Але ж можна было б падкінуць гламур’ю з ЕГУ тэму курсавой. І выступаць на абароне як эксперт. і шчокі надзімаць.
Праблема ў тым, што пценцы гнязда аматара Гегеля валодаюць шчыралітоўскай мовай на ўзроўні “чытаю з онлайн перакладчыкам”. А гэтага малавата.
Ды ёсьць каму пісаць, на самой справе. усё будзе чотка.