Андранік Антанян

За апошнія некалькі тыдняў некалькі разоў быў не праездам, але прабегам, у Коўна. Прычыны, па якіх горад чамусьці не губляе свайго шарму мне невядомыя. Можа ад беднасьці ў яго не хапае сілаў крочыць у ногу з часам. Можа там дамінуе якая адрозная ад віленскай трактоўка прагрэсу. Ня важна на самой справе. Вынік, усё роўна, станоўчы.

Мае карэспандэнты паведамляюць, што ў Коўне ёсьць свая, шчыраковенская школа ёгі. Называецца яна мафа-ёга. Прадстаўнікі гэтай школы у рабочы час займаюцца літоўскім бізнісам (бессмысленным і беспашчадным): у любой бабулькі апошні літ забяруць, любы баскетбольны клюб па сьвету пусьцяць, дый і бейбольнай бітай махнуць лішні раз не дуракі. А ў вольны ад працы час мэдытуюць, езьдзяць у ашрамы і не ядуць вэнджэнага сала з часныкам, каб не абразіць пошлым смуродам Крышну.

Дзіўна, што са сваёй кавянскай хваткай мафа-ёгі пакуль не заняліся распаўсюджаньнем гэтай эзатырычнай навукі. А то было б добрае падспор’е для гарадзкой эканомікі. Школы там, цэнтры мэдытацыі, каляндарыкі з настаўнікамі. Усё гэта, мала таго што прыносіць сталы даход, але і не абкладаецца падаткамі.

Нават калі мае інфарматары троху заліваюць, тых мафа-ёгаў трэба было прыдумаць.

This entry was posted on Tuesday, June 2nd, 2009 at 5:52 am and is filed under Коўна. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.