Андранік Антанян

Сябру па фотагуртку з нагоды дня нараджэньня падараваў каталёг Рамуне Пігагайтэ (Ramunė Pigagaitė). Праэкт называўся “Людзі майго гораду”.

Даў пагартаць жонцы. Яна ацаніла кніжку і заявіла: “вось дзе нябачаная Літва, а ня тыя пейзажыкі, што спрабуюць прадаваць каапэртары“.

І сапраўды так. Душэўная-душэўная кніжка населеная дзіўнаватымі гэроямі дзіцячых фантазіяў і сноў.

вось такія пекары жывуць у Варэне

і такія чудзесныя швачкі.

нябачаная і нябачная Літва. Сябручок мой пару месяцаў жыў у той Варэне. Кажа, нічога такога не заўважыў. Горад як горад.

This entry was posted on Monday, April 27th, 2009 at 3:41 pm and is filed under фатаграфія. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.