У краме зь Юлькай немагчыма прайсьці міма флямастэраў. Якая ў іх такая магічная сіла знаходзіцца — ня ведаю. Мне дык больш акварэлька і гуаш падабаюцца. Можа таго старэю.
Вось так на думку Юлькі выглядае цыпляня. Пазнаць, думаю, можна.

This entry was posted
on Tuesday, April 21st, 2009 at 8:44 am and is filed under нататкі.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
Kruta! Małajcom jana ŭ vas. Nie prapadzie ŭ žyćci.
ну пра “не прападзе” яшчэ зарана казаць, але тое што яе малюнак прагрэсуе хутчэй за мой — факт медыцынскі. І мне троху зайздрасна.
Очень даже можно. А еще там цифры и каббалистические знаки.
полагаю, это код да Винчи
упічатлена талентам
на дадзеным этапе талент ад наблатыканасьці не адрозьніць.
+1
+1
Вельмі падабаліся вялікія наборы ў шмат колераў у дзяцінстве. Ж))
ды не зусім так. Выбрала маленькі набор з шасьці флямастэраў. Такіх маленькіх і зграбных.
Ооо, эстэтыка і эрганоміка на першым месцы.
талент! сапраудны талент…
ага, гэты сапраўдны талент ужо тлумачыць мне як маляваць муху.