чужыя карцінкі
Разбор архіваў фотааматараў занятак зацягваючы. Як проза Грабала.
Людзі, якія не хадзілі ў мастацкую школу, здымалі час ад часу, але тым ня менш візуальнымі сродкамі спрабавалі распавесьці нейкую гісторыю. Нічога дзіўнага ў тым, што лепшыя карцінкі прыпадаюць на тэхнічны брак. А можа і дзякуючы яму, яны атрымліваюць дадатковую выразнасьць і нейкі сэнс.
Здымкі гэтыя (калі я правільна разабраў меткі на эмульсіі) зроблены не раней за 82-гі год Аляксеем Сьцяпанавічам Анішчыкам. Гэраіні, канешне, састарыліся, а магчыма і адыйшлі ў лепшы сьвет, але дзякуючы гэтай незваротнай акалічнасьці іх шарм раскрываецца напоўніцу.
Sapraŭdy, niešta ŭ takich fotkach jość. Ja taksama niadaŭda razhrabaŭ siamiejny archiŭ, i niečakana dla siabie samoha paznajomiŭsia z maim pradziedam. Ja navat nia dumaŭ, što jość u nas jahonaja fotka.
старі чужі фотографії завжди чипляють
переберав нещодавно фотографії діда - ловив inspiration)
перша класна
ага. І атрымалася такой дзякуючы такой непрыемнай зьяве як паралакс. Дзядзька той, дарэчы нейкім дальнамерным кіевам здымаў. Бо паўсюль паралакс і міжкадравая адлегласьць плавае.
Человек расширяет Путь, а не Путь расширяет человека…
http://antanian.draniki.com/2008/07/17/328/...