Вясна на Летняй вуліцы
У гэтым горадзе ніколі не адгаеш, якая вуліца будзе выміраць наступнай. Хто б мог падумаць, што Летняя вуліца пачне пусьцець? Калі са Сьніпішкамі даўно ўсё было ясна, і толькі пытаньне часу калі зьнясуць тыя баракі (і небаракі), то зь Летняй думаў, што усё абыйдзецца. Бо рэльеф для будоўлі дзіўных хмарачосаў крывы, камунікацыяў няма, зямельныя ўчасткі невялікія і іх гаспадары ведаюць ім кошт. А не… Добрая частка дамоў стаіць пустымі. Чакаюць зносу і новых забудоўшчыкаў. Псіхбальніца праўда на месцы, толькі парк, здаецца, моцна прарэдзілі.
Гадоў 10 таму, дзякуючы шчодрасьці Сяргея Ш. і яго жонкі жылі па суседству з гэтай установай. Спачатку было ніякавата ад такога суседства, а потым перасталі зьвяртаць увагу. Толькі аднойчы, памятаю, нявольнікі закрытага аддзяленьня далі пра сябе ведаць. Задушным летнім вечарам нейкі пацыент на ўсе лёгкія крычаў у вакно: “Хачу шампана! хачу шампана!” Але ў той дзень мала хто адмовіся б ад келіха халоднага белага віна. За выключэньнем доктара Банайціса.
А што ў тым доме было да рэвалюцыі?
здаецца, яно будавалася як бальніца ад самага пачатку.