пра літаратараў
Напаткаў забаўную дыскусію Бахарэвіча зь Бязлепкінай. Чытаць тут і тут
Бахарэвіч пацешны ў сваім пафасе
Ніколі б не зьвярнуў на тую размову ўвагі, каб не прачытаў апавяданьні Бахарэвіча ў часопісе “Маладосць” побач з Марчуком і нейкімі дзіўнымі рыфмаплётамі зь Берасьцейскай вобласьці.
А якая розьніца зь якім рупарам супрацоўнчаць — галоўным ці не самым галоўным? Няўжо калі супрацоўнічаць зь ня вельмі галоўным - то цябе не скарыстаюць? Нейкія бязьмежна дзіцячыя адмазкі.
У тым, што літаратары рэдка грэбуюць друкавацца на старонках выданьняў чыя ідэалягічная накіраванасьць мала супадаюць зь уяўленьнямі пра дасканалы сьвет — штука вядомая. Найбольш яскравы (беларускі) прыклад гэта апавяданьні партызана-антыфашыста Брыля ў калябаранцкім друку. Слаба верыцца, што ганарары з тых аповедаў пра елачку выратавалі ад галоднай сьмерці будучага народнага пісьменьніка. І ганарар (калі ён быў) з “маладосці” не вырашыў праблемаў Бахарэвіча.
Асаблівасьць прафэсіі літаратара ў тым, што ён павінен пастаянна публікаваць сваю працу. Чым больш публікацыяў — тым лепш. Яго не хвалюе вайна зь Кітаем. Яго хвалююць, публікацыі, кніжкі, прэміі і ганарары. “Дзеяслоў” і “Архэ” негумовыя. Вось трушком нясуць шрайбікусы свае рукапісы ў безнадзёны “Лім” ці “маладосць”. І папракаць іх не выпадае.
Каб пазбавіцца ад уплываў — пайсьці і ўтапіцца.
Дзяржаўныя газэты, не дзяржаўныя газэты… Скарыстоўвай! А дзяржаўныя — табе павінны, бо як-бы агульнанацыянальная ўласнасьць, а ты грамадзянін. Самаадмаўленьне — ëсьць глупствам.
Стаўленьне да дзяржаўных выданьняў можа быць розным. Але я супраць таго, каб аўтары “Маладосці” папракалі аўтараў “саўбелкі”. І наадварот.