Андранік Антанян

У гэтак званай гістарычнай прозе мяне асабліва раздражнялі пасажы кшталту: “І тады Ягайла падумаў” ці “Вітаўт зразумеў, што…” Ці вераць аўтары гісторычных раманаў у тое, што пішуць? Калі вераць — то, безумоўна, яны дзівакі. Калі не вераць — то чаму пішуць? Карацей, далёкі гэта ад мяне жанар.
Са сваёй бы галавой разабрацца. З год таму я […]

Тыдзень таму хадзеў здымаць экскурсію па Вільні для сьляпых, якую арганізаваў Вітушка. Дарэчы, экскурсантам здымкі рашуча не спадабаліся. Без жартаў.
Не магу сказаць, што я ў вялікім захапленні ад вынікаў.
Але іншых здымкаў у мяне няма.