Андранік Антанян

У чарговы раз трапіўшы пад лошадзь (праз стрл+ф нічога ня знойдзеце, як ні дзіўна), стаў час ад часу купляць тутэйшы лім.

Ня ведаю, што зь людзьмі здарылася, але паўднёвых суседзяў успамінаюць у кожным нумары, то апублікуюць пацешнае апавяданьне пра лесьніка-заафіла з Белавежскай пушчы, то ўступяцца за гонар беларускіх гісторыкаў. То проста якога Хадановіча апублікуюць. Што ўжо сьмешна. Чэснае слова.

Я спачатку грашыў на тое, што рэдактар газэты з Друскенікаў. А дзукі, як добра вядома, да Беларусі (і РБ) маюць некаторыя сэнтыменты.

Потым зразумеў, што новую беларускафільскую хвалю я не ацэніў як трэба. Тут у адной газэтцы прачытаў прызаньні аднаго шрайбікуса ў беларускім паходжаньні. Крок сьмелы. Па сваёй сьмеласьці напэўна пераўзыйдзе публічны гамасіксуальны акт на Катэдральнай плошчы. Тэкст падпісаў такі дзіўнаваты чалавек — Маруюс Івашкявічус. Такі красаўчык ціпа Югасі К. Жэманны не па дзелу і ўвесь такі постмадэрновы.

Чытаць гэта пачаў па адной прычыне — у Марыюса І. разам з адсутнасьцю літаратарскага і рэжысерскага таленту назіраецца прысутнасьць абвостранай чуйкі на актуальныя тэмы і тэматыкі. Актуальны і падаючы надзеі празаік/драматург/рэжысер. У кожнай літаратуры павінен быць такі актуальны малады чалавек. Іначай літаратурны працэс закісьне.

Сам тэкст (апрача самаго драматычнага прызнаньня) вялаваты. Ну зьездзіў, паглядзеў на краіну-заапарк. Людзі, якія жывуць за дротам сьмешныя і мяне зь імі мала што яднае. Можна сказаць чужыя. Гэтыя 2 простыя думкі размазаныя на 2 газэтныя паласы.

Прачытаў гэты тэкст па дарозе Вільня-Коўна. Цягнікі існуюць менавіта для чытаньня такой ерунды. Пра сябе яшчэ падумаў: “Ну калі такое перакласьці. Што будзе на выхадзе? Пшык! Гэта ж які камэнтар трэба напісаць, каб кожнаму чытачу стаў зразумелы подзьвіг Марыюса І.?”

А тут гляджу ў часопісе Архэ тэкст апублікаваны.. Апетыўненька так. Раней, чым на мове арыгіналу(?) пабачыў сьвет. Што праўда, з арыгіналам пераклад разыходзіцца, але гэта ўжо дробязі.

Зь месяц не купляў тых лімаў. А тут узяў, каб афішу ковенскіх галерэяў паглядзець. Разгарнуў газэтку — а там Марыйка Мартысевіч са сваімі анальфабэцкімі прагонамі, пра тое, як слаўна пісалася Ластоўскаму пад польскай акупацыяй. Хіхі-хаха, канешне, і Мартысевіч паўпісьменная і глупаватая. Гэта нават да Вішнёва дайшло. Усё гэта ня важна, на самой справе.

Важна тое, што беларуская літаратура атрымала кваліфікаванага пераклачыка з добрым густам. Вітас Дякшніс яго завуць.

пс. зь Вітасам знаёмы больш як 10 гадоў, але не ўяўляў, што ён так добра валодае расейскай мовай.

This entry was posted on Friday, March 9th, 2007 at 4:21 pm and is filed under гісторыя бел.літаратуры, літра, нататкі. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.