У прэсболе гутарка зь Ягорам Мешчараковым.
З тых беларускіх баскетбалістаў, якіх даводзілася бачыць у гульні – пакінуў самае добрае ўражаньне.
Я супраць татуіровак, але тым ня менш.
Дарэчы, даволі інтэлігентны дзядзечка. Пасьля такога пасажа журналіста пра другога беларускага цяжкага форварда Верамеенку:
читал его интервью в одном из российских изданий, где он заявил, что американские тренеры под впечатлением игры белоруса в одном из выставочных матчей заметили, что даже Сабонис не начинал так ярко…
іншы скажа: “Ты хоць раз на паркеце Верамеенку бачыў? Які Сабас? Дзе НБА і дзе Вераеенка? Нумар тэлефона чалавека, які цябе сюды прыслаў!”.
А тут так ахайна і па дзелу
— Все может быть. Кстати, у нас много похожего. Когда меня просматривали те же американцы, то сказали: “Егор, у тебя не четвертая позиция и не третья, а где-то третья с половиной”. Вова такой же комплекции, как и я. Мы маловаты для настоящего четвертого номера, который должен быть в НБА, и слишком медленные для третьего, где надо быть легким форвардом, быстрым и прыгучим.
Выходзіць, што трэба балець за Унікс. Самая беларуская каманда. У яе складзе Мешчаракоў і два блудныя сыны беларускай вёскі – Дарка і Кшыська Лаўрыновічы.
І Ягор, і ягоная сям’я - нармальныя нацыянальна-арыентаваныя людзі, дакладна гэта ведаю. Рэспэкт ім за гэта, бо так многа сярод беларускіх спартоўцаў падхалімаў…
ну як падхалімаў…
Спартовая кар’ера штука нетрывалая. На спосараў цісьне алімпійскі камітэт, які ўзначальвае самі ведаеце хто. Спонсары ціснуць на спартоўцаў. На спартоўца сям’я і трэнерскі калякціў. Бабка за дзедку - дзедка за рэпку. І вельмі прыемна, што ёсьць людзі якія ўмеюць вырывацца з сістэмы.
Дык што рэальна Пагоня на плячы набіта?
Так
Больш за тое, з пакалення 1994 г. Мешчаракоў - лепшы, таму і дасягнуў больш за куля, Байдакова і астатніх.
ён вельмі заўважны ў Эўропе баскетбаліст. І з галавой. Заўсёды прыемна, калі спартовец умее самастойна думаць.
пс. у 2 адказах двойчы ўжыў “прыемна”. Але навошта сінонімы для праўды?