Андранік Антанян

Запісваю для памяці.

Дзесьці пасьля шасьцімесячнага узросту Юлька пачала баяцца чужых рук. Гэта дастаўляла пэўныя нязручнасьці і выклікала некаторыя непаразуменьні. Нічога добрага ў тым, што дзіцёнак бьецца ў гістэрыцы нават у бабулі на руках.

Мы як маглі змагаліся з такой манерай паводзінаў, спрабуючы як мага паскорыць сацыяльную інтэграцыю дзетачкі. Зараз яна нікога не баіцца. Ідзе на любыя рукі, пачувае сябе ўпэўнена, і, шчыра кажучы, прымушае нас рэўнаваць.

* * *

Кожнае ўдалае дзеяньне з боку Юлькі (залезьці на канапу, зьлезьці з фатэля і т.п.) мы суправаджалі апладысмэнтамі. Зараз дзетачка што ні зробіць – хлопае сама сабе і сьмяецца.

* * *

Учора на дзетачку напаў асфальт. Упала ня так моцна, колькі няўдала. Даволі моцна падрапала твар. На некаторы час страціла таварны выгляд.

* * *

Калі пару тыдняў таму увесь яе актыўны слоўнікавы запас заключаўся ў двух дзеясловах “дай” і “аддай”, то зараз актыўна выкарыстоўваецца два назоўніка “ава” (сабачка) і “мау-мау” (коцікі і іншыя птушкі). Забаўна, што сабачак ад коцікаў адрозьнівае і на карцінках.

This entry was posted on Monday, August 21st, 2006 at 8:54 am and is filed under підагагічаскае. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.