Андранік Антанян

Нейкая маза пайшла ці што… Усе Сыса успамінаюць. Мэмуары пішуць. Вось Серж Мінскевіч напісаў. Успаміны замешаныя на зайздрасьці і крыўдзе. У кожнага свае крыніцы натхненьня.

У мэмуары ёсьць адзін цудоўны кавалак

1990 год, у Доме літаратара адбіраюць творы для ўдзелу ў нарадзе маладых пісьменьнікаў, якая мусіць адбыцца ў Доме Творчасьці “Іслач”. Адкрываю дзьверы кабінэта з надпісам “Алесь Емяльянаў”, (ён, як нам паведамілі быў адказны за моладзь). За сталом сядзіць каржакаваты чалавек з апухлым тварам і фінгалам пад вокам.

- Вы Алесь Емяльянаў?

- Вершы прынёс?

- Так.

- Давай.

Працягваю. Чытае верш “Наркаманія”.

- Ты сам спрабаваў?

- Навошта?

- Дык чаго пішаш?

Хацелася сказаць, што пад наркаманіяй у вершы шмат чаго закладзена і, увогуле, я ў свае дваццаць год пабачыў у жыцьці нямала…

- Дык не хлусі, - акантаванае сіньню вока, налітае чырваню з лопнутых сасудаў, пульсуючы, сьвідравала мяне.

Я ня ведаў, як сабе паводзіць.
Адкрываюцца дзьверы, уваходзіць худаваты чалавек.

- Што ты, Толя, да хлапца прывязаўся.
Гэта быў сапраўдны Алесь Емяльянаў, а за сталом сядзеў Сыс.

Аматар без дайпатрэбы ўжываць слова “пастмадэрнізм” не разгледзіў цытаты.

Дзіўныя людзі, гэтыя бумбамлітаўцы. Спрабуюць пісаць ад галавы, толькі вось з эрудыцыяй у рабят праблема.

This entry was posted on Thursday, June 1st, 2006 at 5:34 am and is filed under літра, нататкі. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.