пра беднасьць
Аляксандар Фядута ў сваёй рэцэнзіі на першыя 2 тамы (поўнага?) збору твораў Максіма Танка здолеў большую частку тэксту прысьвяціць праблемам выданьня творчай спадчыны А.С.Пушкіна, ну і знайшоў чым упікнуць І.Ціцянкова. І гэта нармальна калі рэцэнзэнты пішуць пра тое, што ведаюць.
Хаця прэтэнзіі да Ціцянкова не такія ўжо небезпадстаўныя
У верасьні 1994 г. супрацоўніца Адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі Ніна Марчанка распавяла мне пра стан здароўя Яўгена Скурка. Разам мы падрыхтавалі цыдулку на імя прэзыдэнта з просьбаю вылучыць грошы на лекі для клясыка. Няшмат: тысячу даляраў.
Рэакцыя прэзыдэнта была станоўчай. Аднак яе перакрэсьліла іншая рэзалюцыя – векапомнага кіраўніка справамі Івана Ціцянкова: «Грошай няма».
Калі хто забыўся, то нагадаю. У 1994 годзе чалавек, які зарабляў 50 даляраў у месяц лічыўся забясьпечаным. Ня ведаю, ці паднялася б у мяне рука аддаць суму на якую чалавек можа пражыць 1 ½ года, напрыклад, на лячэньне пісьменьніка і футбаліста Чаргінца.
Асноўны тэзіс Фядуты, маўляў, у выдавецтве пашкадавалі сродкаў, каб падрыхтаваць выданьне належным чынам – сьмешны. Які б ня быў бюджэт, але камэнтаваць Танка ў Беларусі няма каму. Зрэшты, камэнтаваць іншых таксама. Такое ўжо наша літаратуразнаўства. Сьмешнае і недарэчнае.
Почтеннейший г-н Антонян! Комментировать в Беларуси есть кому — достаточно просмотреть том Калиновского, сделанный для “БелКнигазбора” Г.В. Киселевым, посмотреть комментаторские работы С.В. Букчина, блестяще издавшего в свое время “Писателей чеховской поры” и Дорошевича. Потому — не гневите Бога! Другое дело, что ВТК совершенно сознательно решил не связываться с властью, комментируя политические реалии сталинской эпохи. Это не глупость и непрофессионализм (Мархель — руководитель ВТК, какого еще профи Вам нужно?!), это трусость и подлость.
С уважением
Александр Федута, эсквайр
Том Каліноўскага сапраўды бездакорны. Прынамсі, на фоне іншых кніг гэтага выдавецтва, ён такім выглядае.
Да некаторых кніг БКЗ ў мяне, дарэчы, ня так і мала пытаньняў. Ад разгромнай рэцэнзіі на том Аляхновіча ўратавала (?) тое, што маё прозьвішча (па не зусім зразумелай прычыне) было пералічана сярод тых, хто дапамаў рыхтаваць выданьне.
Букчын і Дарашэвіч слаба ведаюць заходнебеларускія рэаліі. Значны аб’ём працы мог зрабіць Арсень Ліс, але працаваць у ранейшым шалёным тэмпе ён наўрад ці ў яго атрымаецца.
У мяне будзе да ВАс пытаньне. Што такое “ВТК”?
Уважаемый г-н Администратор!
С великим удивлением узнал от Вас, что скончавшийся в первой трети 20 века Влас Михайлович Дорошевич — любимый персонаж С.В. Букчина, король фельетона русской прессы, — причислен к лику белорусских литературоведов (наряду с Арсеном Лисом). Я-то имел в виду, что комментарии Букчина к текстам Дорошевича являются образцовыми. Нет, правда, моя вина — нужно четче формулировать свою мысль, чтобы даже г-ну Антоняну понятно было.
Теперь ответ на Ваш вопрос: ВТК — “Временный творческий коллектив”.
И, наконец, если Вы прочли мой текст по принципу Штирлица (запоминается последнее), то мне искренне жаль. Пафос текста в другом, чему и посвящено свыше 75 % газетной площади, выделенной под него: ВТК под руководством Мархеля настолько заразилось гниломедовским страхом перед очередной партийной линией, что — без всяких “указивок” со стороны начальства — уклонилось от комментирования танковских текстов. В результате получилось то, от чего русское литературоведение отказалось сразу после смерти “вождя народов” (пример — издания Пушкина).
Учитесь читать тексты вне отношения к их авторам.
Федута А.И.