Калі ў пачатку 90-ых у Вільню пачалі прывозіць актуальнае галівудзкае кіно, я доўга ня мог даць веры, што ў нашых кінатэатрах паказываюць тыя самыя фільмы, што зьбіраюць мільёны ў заходнім пракаце. Надта гэтыя кіны былі банальныя, патасныя і дыдактычныя. У мяне была вэрсія, што кожны галівудзкі фільм выпускаецца ў 2 вэрсіях. Адна нармальная для заходняга спажыўца, другая – для экс-СССР, перамантаваная такім чынам, каб сярэдні савецкі санцехнік не адчуў культурнага шоку і застаўся задаволены відовішчам. Час паказаў, што я глыбока памыляўся.
І нічога дзіўнага ў тым, што аналягічныя ідэі жывыя па гэты день я не бачу.
“В липецой колонии строгого режима №6 один осужденный, который сидит уже более 10 лет, смотрит телевизор и спрашивает у меня: “Неужели на воле тоже такую муть показывают?” — “Такую же, — говорю. — Другой нету”. Зэк очень удивился. Оказывается в колонии многие думают, что это дерьмо показывают только по тюрьмам, а для нормальных людей вещает нормальное телевидение. Их, конечно, разубеждают и родственники, и начальство, но они все же до конца поверить не могут. Надеются”
This entry was posted
on Friday, April 21st, 2006 at 3:45 pm and is filed under нататкі.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
No comments yet.