час ад часу
Час ад часу здараюцца сьмешныя гісторыі. А можа ня вельмі сьмешныя.
Ю.Барысевіч, напрыклад, ня так даўно абвінаваціў мяне ў тым, што, я, нібыта напісаў рэцэнзію-пашквіль на кніжку (якую?) Янкі Брыля. Нічога пра Янку Брыля не пісаў ні разу, дый і стаўлюся да яго тэкстаў зь вельмі вялікім піетэтам. У бракаванага голема не хапіла мазгоў папрасіць прабачэньня.
Бываюць розныя гісторыі. Неяк у НН надрукавалі за маім подпісам пераклад да якога ня меў дачыньня. Жыцьцёвая штука. Адзіная мая публікацыя у тыдёвіку “ЛіМ” прайшла за подпісам “Сяргей Дубавец”. Публікацыя прайшла тарашкевіцай і з ачыпяткамі. Ганарару, праўда, зь Ліма так і не атрымаў.
Гугль часам прыносіць забаўныя весткі. На думку некаторых таварышаў аўтарскія правы на гэты здымак належаць амаль мне. Можна нават сьмяяцца.
Цяжка быць знамянітым. :))
Nu dyk narmalnaja fotka
Ja b navat i nie raspaznaŭ, što heta padrobka 
Я распазнаю. Бо ў фотакружок хадзіў.:)
ніколі такога не заўважаў
Што знамяніты, альбо што ім цяжка быць?
знамянітасьці не заўважаў
Zolak: Глядзі сюды –
http://www.br23.net/be/2005/08/31/%d0%91%d1%8f%d1%80%d0%b0%d0%b7%d1%96%d0%bd%d0%b0/
2br23
так і думаў, шо гэта твая твурчасьць.