Андранік Антанян

У савецкага народа неяк не склалася дружбы з Кубай. Хаця, здавалася, асаблівых падставаў не любіць кубінак (кубінцаў) няма.

Савецкія людзі чамусьці адмаўляліся верыць у тое, што цыгарэты з цыгарным тытунём за 20 кап./пачка – гэта крутая халява, кубінскі рум – напой элітарны і дастойны стала, дапусьцім, электрыка ці брыгадзіра, а буры трасьняговы цукар – мала таго што мае выраз смак і водар, дык у давесак, пры яго вытворчасьці не выкарыстоўваеца ані вапна ані поташ.

Не… Савецкія людзі самааддана душыліся ў чэргах за баўгарскім кэтчупам (пры тым, што ў крамах было поўна таматнай пасты), за зялёным гарошкам расфасоўкі фірмы Глобус і паскудным пойлам пад назвай “Медвежья кровь”. Пра культ жувачкі я ўжо маўчу. І давесьці неразумнасьць такой мадэлі паводзінаў было немагчыма.

Такое вось выходзіць гастранамічнае непаразуменьне.

This entry was posted on Monday, December 5th, 2005 at 4:05 pm and is filed under гастраномія. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.