з жыцьця ёгаў
мне падабаюцца школьныя выдатніцы.
Такая самаўпэўненасьць. Любяць вучыць жыць. Тон мэнтарскі і панібрацкі расслаблены. На крывой казе не пад’ехаць.
Пазакляснае чытаньне. Гэта нам не задавалі.
Цікава, а што ёй задавалі? Хто ў гэтую атручаную піраксідам галаву здолее ўбіць, што ў 1923 годзе ў Вільні кніжкі Ластоўскага не магло выйсьці бай дзефолт?
З Абдзіраловічам, наогул неяк няёмка выйшла. Кіраўнік гуртка беларускай ёгі, аказваецца, і яшчэ пры гімназіі. (цікава па чым зараз кіслата ў мнску?) Кіраўніком геаграфічнага гуртка ён быў. Кніжка выйшла ў 1921 г., а не ў 1925.
І піша, красавіца, надзьмувае шчокі, ціпа крыцік падаюшчы надзеі някіслыя. А кучка дубаломаў слухае разявіўся зяпы, гледзіць у рот і моліць: “Пяшы ішчо”.
[...] Зь месяц не купляў тых лімаў. А тут узяў, каб афішу ковенскіх галерэяў паглядзець. Разгарнуў газэтку — а там Марыйка Мартысевіч са сваімі анальфабэцкімі прагонамі, пра тое, як слаўна пісалася Ластоўскаму пад польскай акупацыяй. Хіхі-хаха, канешне, і Мартысевіч паўпісьменная і глупаватая. Гэта нават да Вішнёва дайшло. Усё гэта ня важна, на самой справе. [...]