Багушэвіч і трамвай
Тэма “Багушэвіч і грамадзкі транспарт” — неабдымная.
Учора знайшоў старое літаратуразнаўчае эсэ Уладзімера Содаля “Віленскія настроі”. Ёсьць такі жанар у бел.літаратуразнаўстве, калі дарослыя і сур’ёзныя дзядзькі пішуць пра тое, што цалкам магло быць . Майстрам гэтага жанру быў сьв.п. Уладзімер Калесьнік.
Дык вось, Уладзімер Содаль (дарэчы, аўтар камэнтароў цытаванага раней аднатомніка) пайшоў без дайпатрэбы па пратаптанай сьцежцы і напісаў:
“…і ад думкі пра пабудову трамваю ў Вільні адмовіліся. Не вярталіся да гэтай думкі і ў пазьнейшыя гады. Гэтак Вільня і засталася без трамваю. Адну пару бегалі гулка па вузкіх крывых вуліцах конкі, а вось да трамваю так і не дайшлі .”
Прыкол у тым, што пад трамваем ў часы Багушэвіча разумелася вузкакалейная гарадзкая чыгунка коннай, паравой і электрычнай цягі. Карацей, усё было трамваем: і паравоз, і конка. Абы вузкакалейныя і па месту бегалі.
Дарэчы, у “Віленскіх настроях” аўтар даволі красамоўна апісаў мэтады збору “капытнага” падатку ў Вільні. Мне ж застаецца дадаць, што апэратарамі гэтага гарадзкога збору, у часы пражываньня Фр. Багушэвіча на вуліцы Коннай, былі жыды.
No comments yet.