Андранік Антанян

Піша талкова і цікава. 20 гадоў прайшло, а артыкул актуальны. Як ні сьмешна.

Зянонаву прапанову па мадыфікацыі фатаапарата Любитель-2 (замяніць дзіўнаваты аб’ектыў пабудаваны па пацешнай схеме triplet на зразумелы шырокаму колу фотааматараў рэзкі tessar) рэалізаў найстрэйшы кітайскі вытворца фотаапаратуры Shanghai Seagull Camera Co.,ltd. ў камерах Seagull 4-a ( а таксама b і прочых мадыфікацыяў). Новыя апараты каштуюць даступна (можна накалдаваць сабе за 150 даляраў машынку) і іх ўладальнікі звычайна задаволеныя. Можа і я сабе такую куплю, калі не знайду за адэкватныя грошы яшыкі ці маміі.

Каб у якім 1988-ым годзе яму на дзень нараджэньня заместа тарта з выявай Пагоні падаравалі фатаапарат rolleiflex ці якую fujica, гісторыя беларусі пайшла б зусім іншай дарогай. Ня факт, канешне, што лепшай, дарэчы.

Разбор архіваў фотааматараў занятак зацягваючы. Як проза Грабала.

Людзі, якія не хадзілі ў мастацкую школу, здымалі час ад часу, але тым ня менш візуальнымі сродкамі спрабавалі распавесьці нейкую гісторыю. Нічога дзіўнага ў тым, што лепшыя карцінкі прыпадаюць на тэхнічны брак. А можа і дзякуючы яму, яны атрымліваюць дадатковую выразнасьць і нейкі сэнс.

Здымкі гэтыя (калі я правільна разабраў меткі на эмульсіі) зроблены не раней за 82-гі год Аляксеем Сьцяпанавічам Анішчыкам. Гэраіні, канешне, састарыліся, а магчыма і адыйшлі ў лепшы сьвет, але дзякуючы гэтай незваротнай акалічнасьці іх шарм раскрываецца напоўніцу.

У галоўнай ролі - Марыян Фэйзфул. Уласна на яе і пайшоў паглядзець. Цётка, у адрозьненьні ад большасьці гэрояў 60-ых гадоў натуральна састарылася і зусім не крыўляецца. Пераканаўча сыграла старую правінцыйную клушу. Што, у прынцыпе, было прагназуема.

У анонсе фільма нешта ў агульных словах гаварылася пра порнаіндустрыю і т.п. Але на самой справе кіно аказалася пра каханьне і жаночую сілу. Пра жорсткасьць сьвету офісных пацучкоў і чалавечнасьць з боку тых, для каго яна ну зусім неабавязковая. Пра вернасьць, пра сілу дадзенаму слову.

Фільм паглядзець сабраліся ў асноўным ўжо немаладыя дзіўна апранутыя людзі. Верагодна, адданыя прадстаўнікі фан-клюбу М.Ф. Зрэшты, я сам такі.

здаецца дзеіцца штось дзесьці але па-сутнасьці нішто.

Сяручок мой Паша распавядае пра сваю працу ў цяпліцах. Кажа: “Ну прыехалі адны красаўцы набыць кветак для беларускага амбасадара, дык адразу было ясна якіх колераў кветкі патрэбныя”.

Я маўчу і спрабую ўявіць сабе букет з чырвоных і зялёных кветак, але неяк не выходзіць. Не вытрымліваю і пытаюся, якіх жа такіх колераў кветкі купляюцца для беларускага амбасадара.

– Чырвонага і белага!

Зачыніўся малочны бар на Вялікай вуліцы. Апошняе непафаснае месца ў Старым горадзе. Працаваў ён ад 1971 году. Прыхлопнулі лавачку без асаблівых шкадаваньняў. І яно зразумела — каму тое гарачае малако з булачкамі рупіць? І да малочных кактэйляў мала каму ёсьць справы. Усё ж ня піва з піццай. Кандытарскае абсталяваньне ўжо прадалі. На яго месцы адчыняць краму моднай адзежы. Зьявіцца чарговая страшная і пустая крама каб пускаць пыл ў вочы падаткавай інспэкцыі.

Апошні раз заходзіў сюды пару тыдняў таму. Чакаў сустрэчу, дык узяў шклянку малака і кекса. Думаў сфатагарфаваць інтэр’ер, чыста на памяць, ды палянаваўся ледзьці ў заплечнік за апаратам. Хто ж мог падумаць, што ўсё так хутка скончыцца?

З жонкай перабіралі варыянты па памяці. Такое ўражаньне, што ў цэнтры Вільні засталася толькі адна кнайпа на сваім месцы і з традыцыйным асартыментам — булённая на Ягайла. І ўсё. Астатнія альбо зьніклі, альбо як “Нерынга” пры захаваным інтэр’еры моцна зьмянілі кліентуру.

Ідзе татальная дэгуманізацыя гарадзкога жыцьця. Шыфруецца ўсё гэта матрамамі пра прагрэс. эфэктыўных уласьнікаў і прывабнасьць для інвэстыцыяў. І нікому да гэтага няма справы. Абы ўсё было красіва і гігіенічна.

Вясна наступіла, дык вырашыў з нагоды сонейка і цяпла выпаліць люльку на гаўбцы. Зімой паліць люльку на сьвежым паветры неяк не цягне, а ў закрытых памешканьнях дыміць офісныя пацучкі пазабаранялі. Палез на шафу, дастаю заветку скрынку, а там ад маёй любімай файкі толькі парэшткі. Павярцеў іх руках, клеіць глупа. А шкада.

Гэта першая фірмовая люлька, якую я сабе набыў. У 1994 годзе. Каштавала нешта пад 10 старых баксаў. Фірма Dr. Grabow. Зь яе прадукцыяй ні да таго ні пасьля не сутыкаўся. Файка была маленькая, насагрэйка такая. Зручна сядзела ў руцэ. Накруціў на фотаапарат макраааб’ектыў і зьняў яе на памяць. Read the rest of this entry »

Забаўна, што Уладзімер Сьцяпан праблемы рэканструкцыі Менску зводзіць да пытаньняў гігіены. Маўляў, быў унітаз — згніў унітаз. Час мяняць, тэхналёгіі наперад і ўсё такое. Заўважце, гэта піша літаратар і мастак, а ня нейкі там санцехнік.

Гігіена вельмі добрая і неабходная штука. Але тое, што адбываецца ў Менску хутчэй нагадвае дэзынфекцыю. Сыпанем тут хлёркай, тут дустам, а тут аранджу крыху пальем — будзе горад-сад. Прыгожа і без трафік-джэмаў. Так думаюць наіўныя сыны беларускай вёскі. Толькі вось не дачыталі яны падручнікі да канца. Праблема ў тым, што пры дэзынфекціі зьнішчаюцца ня толькі шкодныя, але і карысныя бактэрыі, і калі дэзынфікаваную тэрыторыю “не забруджваць” карыснымі бактэрыямі - то на гэтае месца неўзабаве прыйдуць шкодныя і дэзынфекцыю трэба праводзіць “па новай”. І кожнага разу трэба ужываць больш жорскія сродкі.

І вайна гэтая ідзе, і ўвесь сьвет пахне як офіс вымыты. Куды ні сунься. Усё робіцца для таго, каб для офісных пацучкоў сьвет быў утульным і зразумелым. І без бактэрыяў. Шкодных і ня вельмі. Паўсюль забаронім паліць, вырубім усе паркі і набудуем яшчэ больш аўтамагільных дарог, а праз пару гадоў у Балтыйскім моры можна будзе мыць посуд — такая там канцэнтрацыя Фэіры. Чысьціня — залог здароўя.

Наіўны селянін, які адкрыў для сябе, што калі кінуць таблетку біспептолу ў бідон з малаком, то прадукт не скісьне — спадзяецца, што ён схапіў Бога за бараду і на гэтым канец усім яго праблемам. На самой справе ад гэтай кропкі праблемы толькі пачынаюцца.

пс. я спачатку думаў, што Уладзімер Сьцяпан ад нямачагорабіць проста вырашыў кінуць шуфель гною на вентылятар, але пасьля таго, як пайшлі камплементы ў бок ўладаў за аднаўленьне ратушы стала ясна, што для яго ўсё гэта вельмі сур’ёзна і важна. Што тут зробіш? Іншых пісьменьнікаў у мяне для вас няма.