Андранік Антанян

Калі нехта думае, што 1-га верасьня ў Літве пачынаецца восень — то ён памыляецца. У верасьні тут пачынаецца зіма.

Маю на руках неапублікаваныя ўспаміны Янкі Багдановіча. Мэмуары тэматычна зьвязаныя зь віленскімі беларускімі мастакамі. Чатыры тэксьціка пра Драздровіча, Сергіевіча, Улад-Ініцкага і З.Фёдараву (ніколі пра такую ня чуў).

Калі знайшоўся гэты сшытак, я вельмі абрадаваўся, бо спадзяваўся, што дзед пакінуў разгорнуты тэкст пра Рамана Семашкевіча зь якім ён вучыўся разам. Але надзеі былі марнымі.

Зьдзівіла, што Янка Багдановіч не знайшоў матываў напісаць пра Язэпа Горыда зь якім павінен быў неаднаразова сустракацца па працы.

Што Семашкевіч, што Горыд - як мастакі значна больш цікавейшыя за шчырага патрыёта Сергіевіча. Прынамсі сёньня. Але падазраю, што ў тыя 20-ыя на іх сур’ёзна мала хто глядзеў. Ну а пасьля вайны дык і не было каму і як ацаніць іхныя таленты і наробак. А Пётра Сергіевіч застаўся ў жывых і неяк удала знайшоў раўнавагу паміж касьцёлам, савецкай уладай і сваім патрыятызмам. Пражыў доўгае і плённае жыцьцё, як належыць мастаку.

Так што вось так усё яно. Троху крыўдна, але надзвычай справядліва.

Але я пра што… а лысы пра расчоску… Задача крытыкі (ня важна літаратурнай там ці арт) менавіта заўважаць сланоў. Каб не было потым мучыцельна дзіўна за прапушчанае… А не ў фармаваньні нейкай прасьцігоспадзе карпараціўнай ліціратуры (М.М.), і не ў зьвядзеньні нейкіх міфічных рахункаў з ворагамі, якія рэдка ўспамінаюць пра тваё існаваньне (Легал).

І гэта насьцярожвае.

Хоць ты манітор ня мый.

“А пад канец году часопіс «Дзеяслоў» надрукаваў даўнюю гутарку Андраніка Антаняна з Лявонам Луцкевічам пра падзеі 1939 году, і ўсё стала на свае месцы.“

каб ужо усё канчаткова ўсё стала на свае месцы, дарагія чытачы, паведамляю вам, што тое інтэрвію 10 гадоў ніхто не хацеў другаваць. І згніла б у шафе тая магнітная лента, каб у адной з размоваў з Томакам не прыгадаў, што сьв. п. Лявон Луцкевіч нешта расказваў пра Душэўскага. А каб вычапіць гэтае нешта — давялося зьняць тэкст з усёй касэты. Бо пра Душэўскага было на самым канцы і вельмі мала.

Імгненная фатаграфія — адзін з самых магутных наркотыкаў, які мне давялося паспрабаваць у жыцьці. Гэта калі націкаеш на гузік, а зь дзюркі вылазіць картачка. Спачатку пустая, а праз 1/2 хвіліны пачынаюць прамалёўвацца абрысы карцінкі. Захапляльны працэс аказаўся.

Дзевачкам таксама спадабалася цацка і яны дзяруцца за здымкі. Добра, што касет мала купіў. А то дабром бы гэта ўсё ня скончылася б. Read the rest of this entry »

7 траўня, а 18-ай гадзіне ў галерэі РКЦ (Bokšto 4, Вільня) адбудзецца адкрыцьцё маёй выставы. Называецца яна “Свае дарогі”. Калі слушна памятаю.

Два дзесяткі гарадзкіх пейзажыкаў. Адбіткі выкананы традыцыйным аналягавым спосабам. Рэдкая нагода падзівіцца на такое дзіва, дарэчы.

Буду рады вас бачыць.

У прыступе дэпрэсіўнага бяспамяцтва паспрабаваў здымаць на фотапаперу.

Самае дзіўнае, што ўсё атрымалася. Read the rest of this entry »

Прадказваць будучыню проста. Толькі трэба як мага часьцей тыркаць пальцам у неба.

Калі я зараз напішу, што ў бліжэйшай будучыні скараціцца колькасьць мабільных тэлефонаў і кампутараў, узрасьце роля пасажырскіх перавозак па чыгунцы, спыніцца жорсткі і бессэнсоўны перасьлед курыльшчыкаў і пачнуць масава адчыняцца гурткі макрамэ — прынамсі, адно з гэтых прадказаньняў спраўдзіцца.